Od fizycznego wszechświata do metafizycznego kosmosu

Czytelnik będzie zdumiony oryginalnością argument?w. Ze szczęśliwego mariażu fizyki kwantowej i kolektywnej nieświadomości Carla Junga rodzi się nowa metafizyka wszechświata i miejsce, w kt?rym materia i duch wsp?lpracują i są kierowane kosmicznymi synchronizacjami, by poprowadzic czlowieka ku niesamowitym projektom ewolucyjnym.

Carl Jung i Wolfgang Pauli pracowali odpowiednio w dziedzinie psychiki i materii. Te dwa sektory są uważane za absolutnie niezgodne ze sobą. Istotnie, materializm naukowy zaprzecza istnieniu jakichkolwiek element?w psychicznych w znanym wszechświecie.

Pomimo ogromnej odleglości między ich dyscyplinami, obaj naukowcy nawiązali wsp?lpracę, kt?ra trwala ponad dwadzieścia lat. W tym okresie nigdy nie przestali szukac "elementu jednoczącego", zdolnego do pogodzenia na poziomie naukowym przyczyn wymiaru psychicznego z wymiarem materialnym.

Niestety nie osiągnęli tego celu za życia, ale byli prorokami nowej naukowej interpretacji wszechświata. W rzeczywistości ewolucja wiedzy w dziedzinie fizyki kwantowej, a przede wszystkim eksperymentalne potwierdzenia zjawisk takich jak splątanie kwantowe, przewartościowują ich teorie. Dzisiaj z mocą wylania się idea wszechświata, kt?ry nie jest podzielony na "obiekty materialne". Wszechświat nie jest podzielony, ale sklada się z jednej rzeczywistości, zlożonej z ducha i materii. To jest rzeczywistośc, kt?rą Jung i Pauli nazwali "Unus mundus". Materia i psyche mają jednakową godnośc i wsp?lnie przyczyniają się do istnienia wszechświata.

Carl Gustav Jung (1865-1961) byl szwajcarskim psychologiem i psychoterapeutą, dobrze znanym ze swoich teorii dotyczących nieświadomości zbiorowej i synchroniczności. Wolfgang Pauli (1900-1958) jest jednym z ojc?w fizyki kwantowej. O Paulim można powiedziec, że w 1945 roku otrzymal Nagrodę Nobla za badania nad podstawową zasadą mechaniki kwantowej, znaną jako "zasada wykluczenia Pauliego".